Wieś Załokieć, o czym zapewne już nikt nie pamięta, była w latach 30-tych XX wieku częścią większej infrastruktury turystycznej obejmującej wschodnią i centralną część Bieszczadów.

Stacja turystyczna w Załokciu powstała w 1932 r. z inicjatywy oddziału drohobyckiego „Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego”, skupiającego członków spośród mieszkańców ówczesnego „Zagłębia Naftowego”. Naczelną ideą organizacji była działalność związana z zagospodarowaniem turystycznym wschodniej i centralnej części Bieszczadów. PTT wykazywało się bardzo dużą skutecznością, gdyż w ciągu zaledwie 9 lat działalności z ich inicjatywy powstała gęsta sieć szlaków, schronisk, stacji turystycznych i niezagospodarowanych schronów przystosowanych do turystyki letniej i zimowej. Dzięki działaniom drohobyckiego oddziału uruchomiono schroniska na Ciuchowym Dziale, w Malmanstalu, w dolinie Rybnika Majdańskiego i schroniska na Trościanie. Dodatkowo oddział założył stacje turystyczne w Borysławiu, Skolem, Synowódzku Wyżnym, Tysowcu, Pereprostynie oraz schron na Czerenyszczu pod Paraszką i na Zełeminie.
Stację w Załokciu nazywano w przewodnikach schroniskiem. Być może ze względu na dostępność 14 miejsc noclegowych. Zarządcą schroniska był leśniczy Ignacy Lechki z Załokcia. Wzdłuż wsi, na leśnych stokach Ihnatowa i na górze Rubany panowały idealne warunki narciarskie.

Źródła:
1. Portal Karpaty Wschodnie - karpatywschodnie.pl,
2. Przewodnik po Beskidach Wschodnich, tom I, cz. I, Bieszczady, Dolina Bystrzycy Podbuskiej, Henryk Gąsiorowski, Lwów-Warszawa 1933, Książnica-Atlas.